عليه القول و من آمن و ما آمن معه الاّ قليل . « 1 » و گفتيم : در كشتى در آور از هر جفتى از حيوان ، نر و ماده‌اى را ، و اهل خود را ، مگر آن كس كه قضاى حق به هلاكت آن سبقت گرفته ، و همين مؤمنان را ، و ايمان نياورده بودند همراه او جز تعداد اندكى . چنان كه مدلول آيهء شريفه است ، نجات اهلش به وى داده شده بود و فقط « من سبق عليه القول » از اهلش مستثنى گرديده ، و زوجهء كافرهء حضرت در اين زمره بوده است و امّا پسرش ، كفرى نسبت به دعوت نوح ظاهرا نورزيده و آنچه كه از وى به ظهور رسيده همانا نافرمانى نسبت به امر پدر در سوار شدن به كشتى بوده كه كفر بودن آن روشن نيست ، و از اين رو ، بسيار بجا بوده كه آن حضرت ، گمان برد پسرش از زمرهء اهل نجات باشد و وعدهء حقتعالى به نجات اهلش ، شامل اين فرزند نيز گرديده باشد و بنابراين ، بعد از فرو نشستن طوفان و استقرار كشتى بر جودى ، با فرياد و نداء وجدآميز به پروردگار متعال عرضه مىدارد ، آنچه را كه عرضه داشت ، ولى از مطلوب و مسئول عنه خود كه مآل كار پسرش باشد دم نزد ، گويى كه همهء سخنها را همين سكوت ادب آميز ، گويا بود ، گويا بود كه اى مالكم اى مدبّر امورم ، مقتضاى نجات اهل من از عذاب طوفان كه وعده‌اى از جانبت به من بوده ، نجات فرزندم هست زيرا از اهل من است ، و وعدهء تو حق است و نتيجهء آن صغرى و اين كبرى رهايى پسرم از غرقاب طوفان است ، پس كو پسرم و مآل كارش چه شد ؟

--> ( 1 ) هود - 40 .